Kalkulator mocy rowerowej

Za pomocą fizycznego modelu rowerowego (Martin i in. 1998): potrzebna moc to suma oporu wzniesienia, oporu toczenia i oporu powietrza, podzielona przez sprawność napędu. Każdy udział wyznacza się z masy, tempa, nachylenia i parametrów powietrza.

Dla oporu toczenia (Crr ≈ 0,005), powierzchni oporu powietrza (CdA ≈ 0,32 m²), gęstości powietrza (1,225 kg/m³) i sprawności napędu (0,975) przyjmuje się typowe wartości szosowe. Opony, pozycja, nawierzchnia i wysokość odczuwalnie zmieniają te wartości.

Waty na kilogram ustawiają moc w stosunku do masy. Na podjeździe ta wartość jest istotniejsza niż bezwzględna liczba watów, ponieważ tam trzeba unieść ciężar. Tu używa się masy całkowitej (kolarz + rower).

VAM (velocità ascensionale media) to średnia prędkość wznoszenia w metrach przewyższenia na godzinę. Opisuje, jak szybko zdobywa się wysokość na podjeździe, i dobrze porównuje się między podjazdami.

Wiatr czołowy zwiększa prędkość nadmuchu, a więc opór powietrza ponadproporcjonalnie (wchodzi kwadratowo). Już umiarkowany wiatr może mocno podnieść potrzebną moc; wiatr w plecy wpisuje się jako ujemny wiatr czołowy.

To oszacowanie fizyczne dla równomiernej jazdy. Bez zmierzonego CdA, rzeczywistego Crr i realnej gęstości powietrza wartość odbiega od miernika mocy. Do porównań i szacowania celów jest mimo to wymowna.